Kobiety, wino i śpiew

A raczej kobiety, alkohol wszelkiej maści i poezja. Powiedzieć tak o Bukowskim to powiedzieć wszystko i zarazem nie powiedzieć nic. W jego twórczości tkwi coś, czego właściwie trudno by się było w niej spodziewać –  dziwna wrażliwość i głębokie zrozumienie dla ludzkiej natury, ukryte gdzieś pomiędzy prostym, trochę wulgarnym językiem, dość przewidywalną fabułą i opisami niewiarygodnej ilości kobiet skłonnych pójść do łóżka z mocno podstarzałym pisarzem alkoholikiem. Pozwolę sobie nie streszczać fabuły, bo właściwie zrobiłam to w pierwszym zdaniu.

Czytaj dalej

W porównaniu z „Daas”…

Współczesne polskie kino ma tę jedną niewybaczalną wadę, że zazwyczaj wymyka się kategoriom oceny kina w ogóle. Bo o ile większość zagranicznych filmów da się ocenić na wymiarze beznadziejny – rewelacyjny, to wytwory rodzimej kinematografii zupełnie do takich ocen są nieprzystające i domagają się osobnej klasyfikacji. Myśląc więc o polskim kinie ostatnich kilkunastu lat, niepokojąco często używam etykietek typu: „ale że o co niby chodzi?”, „kto by to w ogóle chciał oglądać?”, „wszystko ładnie, tylko po co tyle męczeństwa?” czy „zaskakująco dobre, aż trudno uwierzyć, że nasze”.

Jakiś czas temu, za sprawą filmu Adriana Panka uzbroiłam się dodatkowo w kategorię, jakiej istnienia się nie spodziewałam, kategorię, która niemal każdy polski film pozwala pokazać w dobrym świetle – „w porównaniu z Daas… wprost rewelacyjny”.

Czytaj dalej

Forever Sherlocked

Wydawać by się mogło, że o Sherlocku Holmesie powiedziano już tak dużo, że trudno byłoby powiedzieć cokolwiek nowego. A jednak, BBC udowodniło ostatnio, że najsłynniejszego detektywa świata nigdy dość.

W zatwardziałych sherlockistach nowy serial może w pierwszej chwili wywołać odruchowy bunt i niedowierzanie. No bo jak to tak? Holmes ze smartfonem w ręku? Doktor Watson prowadzący bloga? Komu potrzebny genialny umysł, skoro wszystkie zagadki może rozwiązać technologia? Nie może. A współczesny Londyn jeszcze większe miałby kłopoty bez Sherlocka Holmesa, niż ten dziewiętnastowieczny.

Czytaj dalej

Przed obejrzeniem skonsultuj się z lekarzem psychiatrą

Są takie filmy, które zmieniają życie. Rozgniatają mózg na ścianie. Czynią człowieka nienormalnym. A przynajmniej nic już po nich nie jest takie, jakie było.

Filmów pokroju Hydrozagadki dzisiaj już się w Polsce nie robi. Może i dałoby się osiągnąć podobny poziom totalnego absurdu, może i konwencję parodii komiksów i filmów o superbohaterach dałoby się utrzymać… Ale podrobienie ducha i smaczków rodem z roku 1970 byłoby zadaniem szalenie trudnym. Czytaj dalej

O tym, jak Rachel zepsuła „Małe kobietki”

Dobrych parę lat temu BBC ułożyło listę 100 książek, które każdy powinien przeczytać. Lista do pooglądania tutaj, jeśli ktoś jest na tyle ciekawy i na tyle odważny, żeby się zmierzyć z ogromem własnej ignorancji. Mnie na przykład trochę ta lista wpędza w czytelnicze kompleksy. I nie pomaga mi wmawianie sobie, że podczas gdy przeciętny Angol jedną czwartą z tych książek czytał w szkole, ja czytałam pięć razy tyle Sienkiewiczów i Słowackich. A potem Sapkowskich i Pilipiuków. Nadal mam wrażenie, że jak na kogoś, kto nie przestaje czytać, odkąd skończył 7 lat, wypadam w kontekście tej listy nadzwyczaj marnie. Jedynym dobrym punktem całej sytuacji jest chyba to, że kolejki książek do przeczytania nie zabraknie mi do samej śmierci, jeśli listę BBC dopisać do moich własnych czytelniczych planów i aspiracji. Ale jak wyzwanie, to wyzwanie!

Póki co, ostatnio zaliczyłam punkt 11 – Małe kobietki L. M. Alcott.

(Uwaga, będzie okropny spoiler)

Czytaj dalej